یکی پیش داود طائی نشست


که دیدم فلان صوفی افتاده مست

قی آلوده دستار و پیراهنش


گروهی سگان حلقه پیرامنش

چو پیر از جوان این حکایت شنید


به آزار از او روی در هم کشید

زمانی برآشفت و گفت ای رفیق


بکار آید امروز یار شفیق

برو زان مقام شنیعش بیار


که در شرع نهی است و در خرقه عار

به پشتش درآور چو مردان که مست


عنان سلامت ندارد به دست

نیوشنده شد زین سخن تنگدل


به فکرت فرو رفت چون خر به گل

نه زهره که فرمان نگیرد به گوش


نه یارا که مست اندر آرد به دوش

زمانی بپیچید و درمان ندید


ره سرکشیدن ز فرمان ندید

میان بست و بی اختیارش به دوش


درآورد و شهری بر او عام جوش

یکی طعنه می زد که درویش بین


زهی پارسایان پاکیزه دین!

یکی صوفیان بین که می خورده اند


مرقع به سیکی گرو کرده اند

اشارت کنان این و آن را به دست


که آن سرگران است و این نیم مست

به گردن بر از جور دشمن حسام


به از شنعت شهر و جوش عوام

بلا دید و روزی به محنت گذاشت


به ناکام بردش به جایی که داشت

شب از فکرت و نامرادی نخفت


دگر روز پیرش به تعلیم گفت

مریز آبروی برادر به کوی


که دهرت نریزد به شهر آبروی